Ποιοι -και γιατί- συνωμοτούν εναντίον του Μητσοτάκη με αφορμή τις υποκλοπές;

Η υπόθεση των υποκλοπών λαμβάνει καθημερινά νέες διαστάσεις., Μόνο που αυτές δεν αφορούν στο βασικό θέμα της, δηλαδή τις υποκλοπές. Εδώ και λίγες ημέρες γινόμαστε μάρτυρες μιας αντιπαράθεσης, κυρίως μεταξύ της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ, η οποία στα μάτια ακόμα και του πιο αφελούς, ξεπερνά το θέμα των υποκλοπών. «Πείτε δημόσια γιατί με παρακολουθούσατε» λέει ο κ Ανδρουλάκης, αν και γνωρίζει ότι αυτό αντίκειται στην κείμενη νομοθεσία. Κι όταν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ερωτώνται εξωδίκως για το πώς θα χειριστούν την υπόθεση» δεν κρύβουν ότι έχουν καταστρώσει στρατηγικό σχεδιασμό, ώστε αυτή να παραμείνει στην επικαιρότητα όσο το δυνατόν περισσότερο.

Αυτό που έχει γίνει σαφές, πλέον, είναι ότι το κρούσμα Ανδρουλάκη ήταν σοβαρό αλλά μεμονωμένο, ήλθε στην επιφάνεια με κυβερνητική πρωτοβουλία κι όχι κατόπιν δημοσιογραφικής ή άλλης έρευνας, οι παράμετροί του είναι γνωστές και οι θεσμικές αλλαγές που επιβάλλονται, ήδη έχουν δρομολογηθεί.

Πέραν αυτού, όμως, ή μάλλον στη σκιά των υποκλοπών, εξελίσσεται ένα πολιτικό θρίλερ, που σκοπό έχει την αποκαθήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, παρά τη λαϊκή ετυμηγορία του 2019 αλλά και το σύνολο, χωρίς εξαιρέσεις, των δημοσκοπήσεων έκτοτε, που τον φέρνουν να προηγείται των πολιτικών του αντιπάλων. Δηλαδή να κλείσουν βιαίως (και χωρίς να εκφραστούν κυρίαρχα και δημοκρατικά οι πολίτες), τον πολιτικό κύκλο του σημερινού πρωθυπουργού. Εναλλακτικά, επιδιώκουν την μετατροπή της πολιτικής ζωής σε ρινγκ, ώστε να επηρεάσουν καθοριστικά τη λαϊκή ετυμηγορία στις επόμενες εκλογές.

Ο καυγάς είναι για το πάπλωμα

Το κεντρικό διακύβευμα είναι ποιες δυνάμεις θα ορίσουν τις νέες οικονομικές, κυρίως δε επιχειρηματικές ισορροπίες στην Ελλάδα, η οικονομία της οποίας αναπτύσσεται σημαντικά. Επ’ αυτού διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση, όχι επί των υποκλοπών -που ήταν, για να είμαστε ακριβείς, υποκλοπή.

Είναι από καιρό γνωστό ότι κύκλοι των Βρυξελλών είχαν διαφορετική άποψη για τον τρόπο και την κατανομή των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης. Δημοσιογραφικά τους όργανα, ακόμα και δήθεν «κεντροδεξιές» εφημερίδες που όμως ασκούν την πιο κακόπιστη και χυδαία αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, αμαυρώνοντας, μεταξύ άλλων και ιστορικούς τίτλους της ελληνικής έντυπης δημοσιογραφίας, από μηνών είχαν ξιφουλκήσει εναντίον του κ. Μητσοτάκη, διεκδικώντας ετσιθελικά για λογαριασμό φίλων τους επιχειρηματιών, μερίδιο του Ταμείου Ανάκαμψης. Συχνά- πυκνά επικαλούνται το όνομα του πρώην πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, αδιαφορώντας για το ότι με αυτή τους την τακτική ουσιαστικά επιχειρούν -ανεπιτυχώς- να στερήσουν την ιδιότητα του εγγυητού της ενότητας της κεντροδεξιάς, από τον βετεράνο πολιτικό ηγέτη. Ο καυγάς, με δυο λόγια, είναι για το πάπλωμα…

Τι εννοούσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος;

Ενδεικτική είναι και η «διπλή ανάγνωση» της αρχής της δήλωσης του Ευάγγελου Βενιζέλου: «Παρακολουθούμε ένα ολόκληρο μοντέλο συγκεντρωτικής άσκησης της εξουσίας να φτάνει με πολύ θόρυβο στα όριά του» είπε ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Το «ολόκληρο μοντέλο συγκεντρωτικής άσκησης της εξουσίας» αναφέρεται στο ότι ο κ. Μητσοτάκης έθεσε την ΕΥΠ υπό την εποπτεία του ιδίου, ως πρωθυπουργού; Δύσκολα μπορεί κανείς να υιοθετήσει μια τέτοια εκδοχή της αποστροφής Βενιζέλου, εάν αναλογιστεί ότι ακριβώς το ίδιο είχε κάνει και ο Ανδρέας Παπανδρέου, πολιτικός μέντωρ του πρώην προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Άρα, μήπως η αρχική φράση της δήλωσης Βενιζέλου αφορά  στην ειλημμένη απόφαση Μητσοτάκη να κυβερνήσει, σύμφωνα με την εντολή που του έδωσαν οι Έλληνες πολίτες στις κάλπες, με τον τρόπο που εκείνος θεωρεί πιο πρόσφορο; Επ’ αυτού, έλεγε (ή, μάλλον, έγραφε) ο αείμνηστος καθηγητής Δημήτρης Τσάτσος: «Η πολιτική και η κοινωνία ΔΕΝ είναι μόνο αυτό που πράγματι είναι, αλλά και αυτό που οι πολίτες θεωρούν ότι είναι…». Έτσι, προστίθεται το ερώτημα: Ποιοι και για ποιους λόγους προσπαθούν να αλλοιώσουν την εκπεφρασμένη στις κάλπες άποψη των Ελλήνων για το πρόσωπο και το πρόγραμμα, με βάση το οποίο θα κυβερνηθεί η χώρα;

Ακούγεται ήδη ο αντίλογος από κάποιους αναγνώστες: Είναι δυνατόν ο εκάστοτε πρωθυπουργός -εν προκειμένω ο Κυριάκος Μητσοτάκης- να κυβερνά συγκεντρωτικά; Να αποφασίζει εν λευκώ; Χωρίς να ρωτά κανέναν;

Εύλογα τα ερωτήματα. Εύκολες κι οι απαντήσεις. Οι θεσμοί της δημοκρατικής μας Πολιτείας τα προβλέπουν όλα αυτά: Ποιος παίρνει τις αποφάσεις, άρα και ποιος έχει τη συνολική πολιτική ευθύνη για την πορεία του τόπου. Σε μια κυβέρνηση συνεργασίας -όπως αυτή που προετοιμάζουν οι προαναφερθέντες κύκλοι εν κρυπτώ και παραβύστω- η πολιτική ευθύνη διαχέεται, άρα οι όποιες «μπίσνες» γίνονται ευκολότερα και σκοτεινότερα. Στις αυτοδύναμες κυβερνήσεις, ο εκάστοτε πρωθυπουργός κρίνεται συνολικά από τους πολίτες στις εκλογές. Πήγε καλά; Επανεκλέγεται. Δεν πήγε καλά; Αντικαθίσταται.

Η βιτρίνα των υποκλοπών και το πραγματικό διακύβευμα

Έτσι, το πολιτικό διακύβευμα είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που αναπαράγεται στην καθημερινή αντιπαράθεση με αφορμή, με «βιτρίνα» τις υποκλοπές: Ποιοι και γιατί επιχειρούν να κλείσουν πρόωρα τον πολιτικό κύκλο του Κυριάκου Μητσοτάκη; Ποιοι και γιατί θέλουν να φέρουν στην εξουσία μια κυβέρνηση χειραγωγήσιμη, που (υπό τις παρούσες πολιτικές και κοινοβουλευτικές ισορροπίες) δεν μπορεί παρά να έχει κορμό την κεντροδεξιά; Με ποιον πρωθυπουργό και με ποιο πολιτικό πρόγραμμα;

Κι εν τέλει: Το πώς θα κυβερνηθούν οι Έλληνες, θα συνεχίσουν να το αποφασίζουν εκείνοι μέσω των εκλογών, ή, αντίθετα, θα το αποφασίσουν κάποιοι άλλοι, εν κρυπτώ και παραβύστω, με αλλότριες επιδιώξεις; Κι ακόμα: Είναι μόνο οικονομικά τα συμφέροντα που επιθυμούν την αποκαθήλωση Μητσοτάκη; Ή μήπως σε αυτά εμφιλοχωρούν και δυνάμεις που εργάζονται για την αποσταθεροποίηση της χώρας και για την -με στρατηγικούς όρους- αλλαγή των διαμορφωθέντων συσχετισμών σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο;

Η φράση του τηλεοπτικού μηνύματος Μητσοτάκη «υπάρχουν πολλοί εχθροί της πατρίδας που καραδοκούν και θα ήθελαν μία αδύναμη Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών. Και αν κάποιες σκοτεινές δυνάμεις εκτός Ελλάδας απεργάζονται οποιοδήποτε σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας, να ξέρουν ότι η Ελλάδα είναι και ισχυρή και θεσμικά θωρακισμένη» δείχνει το πραγματικό πρόβλημα σε όλες του τις διαστάσεις.

Read Previous

Οι παρακολουθήσεις, το χρέος Μητσοτάκη και η πολιτική υποκρισία

Read Next

Πόσο θα διαρκέσει η αλυσίδα της έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο;