Η Αριστερά που έμεινε κολλημένη στον Πέτρο, τον Γιόχαν και τον Φράντς…

«Μπαμπά, έλα μαζί μας, θα είναι πολύ ωραία». Στην επανειλημμένη έκκληση των παιδιών, δεν είπα όχι, περισσότερο για να περάσω μαζί τους το βράδυ και λιγότερο γιατί περίμενα κάτι ενδιαφέρον από τη συναυλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου στο μέρος που παραθερίζαμε.

Με τα πολλά, ενέδωσα. Στις 8.30 άρχιζε η συναυλία, πήγαμε λίγο νωρίτερα, καθίσαμε και περιμέναμε…

Στην αρχή βγήκαν κάτι νέα συγκροτήματα, με μουσικές και τραγούδια που κυριολεκτικά δεν ακούγονταν. Ακόμα και τα έξαλλα νιάτα που είχαν έλθει για τον «αιώνιο έφηβο», ξενέρωσαν…

Να μην πολυλογούμε, ο Βασίλης εμφανίστηκε επί σκηνής στις 10.20, σχεδόν δυο ώρες μετά την έναρξη της συναυλίας. Μπήκε δυνατά κι επιτηδευμένα, με το τραγούδι «Ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς». Χαμός στο κοινό. Χοροπηδούσαν, κτυπούσαν ρυθμικά παλαμάκια να φώναζαν συνθήματα για τον 72χρονο Παπακωνσταντίνου.

Ακολούθησε το «του’ παν να βάλει το χακί», που μιλά για έναν νέο ο οποίος μισεί τον στρατό και την υπεράσπιση της Πατρίδας. Κι εγώ σκεπτόμουν ότι η Ιστορία βάζει απέναντι το «παιδιά, της Ελλάδος παιδιά» της Βέμπο, με το «του’ παν να βάλει το χακί» του Παπακωνσταντίνου. Ο καθένας, μπορεί να διαλέξει…

Όλο αυτό το επικό της εισόδου του Βασίλη επί σκηνής, κράτησε- δεν κράτησε έξι λεπτά. Μετά μας είπε ότι θα μας τραγουδήσει δυο- τρία τραγούδια του νέου του δίσκου που μιλούν για την πανδημία. Τα είπε σε πλήρη ησυχία, ούτε φωνές, ούτε ζήτω, ούτε τίποτα. Το κοινό περίμενε κάτι να το ξεσηκώσει. Αλλά αυτό το κάτι, είχε κρατήσει μόλις 6 λεπτά.

Στη συνέχεια με την -αντικειμενικά- εξαιρετική φωνή του, ο Παπακωνσταντίνου ερμήνευσε τραγούδια που τα είπαν άλλοι, γνωστοί τραγουδιστές. Το κοινό, το πολύ που έκανε είναι να σιγοψιθυρίζει τους στίχους που ήξερε. Έως ότου ο καλλίφωνος Βασίλης έπεσε πάνω στη Μοσχολιού, όταν επιχείρησε να ερμηνεύσει τραγούδι που είχε εκείνη κάνει γνωστό σε όλους μας. Και συνετρίβη…

Αλλά, το θέμα εδώ δεν είναι το ρεπερτόριο του Βασίλη, το «ξενέρωμα» που συνομολογούσαν όλοι όσοι πήγαν στη συναυλία, ή οι τρεις δικές μου, χαμένες ώρες.

Το θέμα είναι ότι η στρατευμένη ποίηση και το στρατευμένο τραγούδι της Αριστεράς έχει μείνει κολλημένο στον Πέτρο, τον Γιόχαν και τον Φράντς. Από τότε έχουν γίνει κοσμογονικές αλλαγές στη ζωή μας, στην πολιτική, στα θέλω των νέων, στον τρόπο ζωής όλων μας, στην εξέλιξη των κοινωνιών, στην πρόοδο της επιστήμης, παντού…

Πού είναι η Αριστερή ματιά σε όλο αυτό; Πώς αντιδρά η αριστερή κουλτούρα σε αυτές τις αλλαγές; Πού είναι το αριστερό τραγούδι, η αριστερή τέχνη, να αποτυπώσει με τον δικό της τρόπο αυτές τις συγκλονιστικές εξελίξεις;

Πουθενά. Δεν είναι πουθενά. Απουσιάζει πλήρως. Κι απλώς προσπαθεί με την μεταλλική φωνή του 72άρη «αιώνιου έφηβου» σαν μια μπουκωμένη ντουντούκα των παιδικών μας χρόνων, να πουλήσει όποια πραμάτεια της έχει απομείνει απούλητη. Ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς… Αδύνατον να πάει παρακάτω. Ως εκεί μπορεί. Τέλος!

Read Previous

Πόσο θα διαρκέσει η αλυσίδα της έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο;

Read Next

Ο Ντοστογιέφσκι φωτίζει από το «Υπόγειο» τις γυναικοκτονίες και την έμφυλη βία…