Λιζ Τρας: Πολιτική ηγέτις με προοπτική, ή κακέκτυπο της Θάτσερ;

Τι καινούργιο θα συνεισφέρει στην πολιτική ζωή της Βρετανίας η Λιζ Τρας; Θα καταφέρει, άρα γε, να δώσει μια ώθηση στο Συντηρητικό Κόμμα, που από την εποχή του καταστροφικού Ντέηβιντ Κάμερον, κυριαρχείται από ηγέτες μιας χρήσης, με αποτέλεσμα οι Εργατικοί του άχρωμου Στάρμερ να προηγούνται κατά 15% στις προτιμήσεις των εκλογέων;

Δύσκολα μπορεί κάποιος να απαντήσει θετικά. Τόσο η Τρας όσο και ο Σούνακ, προσπάθησαν σε όλη την προεκλογική τους καμπάνια να αποδείξουν ότι είναι απλώς η σκιά της Θάτσερ. Ο μεν Σούνακ ξεκίνησε «συμβολικά (τι κενή λέξη…) την εκστρατεία του από τη γενέτειρα της «Σιδηράς Κυρίας», το Grantham, η δε νικήτρια της μάχης και νέα πρωθυπουργός, Λιζ Τρας, ξεκίνησε με πρόωρες εξαγγελίες για μειώσεις φόρων, παραπέμποντας στην εικόνα που έχουν οι Βρετανοί για την δωδεκαετή διακυβέρνησή τους από την «κόρη του μπακάλη».

Κι όμως, η Μάγκι Θάτσερ δεν ήταν μόνο αυτό που έχει καταγραφεί στο συλλογικό υποσυνείδητο της Μεγάλης Βρετανίας. Δεν ήταν μόνο απορρύθμιση της εργασίας, ελεύθερη οικονομία, μείωση φόρων. Ο μεν Σούνακ ως υπουργός Οικονομικών του Τζόνσον (άλλη τραγική φιγούρα «ηγέτη» σε μια χώρα με δημοκρατική παράδοση εννέα αιώνων!) επέβαλε φόρους που τώρα ζητεί να καταργηθούν, η δε Τρας έκανε ιστορικές «γκάφες» ως Υπουργός Εξωτερικών, πρόσφατα, με κορυφαία αυτή του περασμένου Φεβρουαρίου όταν θεώρησε ουκρανικές δυο περιοχές της Ρωσίας, κατά τη συζήτηση που είχε με το Ρώσο ομόλογό της, Σεργκέι Λαβρόφ. Καμία σχέση με την Θάτσερ…

Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι η Μάργκαρετ Θάτσερ, όπως ανέφερα πιο πριν, δεν ήταν η μονοδιάστατη πολιτικός την οποία θυμούνται οι Βρετανοί (κι όχι μόνο αυτοί…). Ως πρωθυπουργός στις αρχές της δεκαετίας του ’80 αναγκάστηκε, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις έντονες πληθωριστικές πιέσεις στη βρετανική οικονομία, να αυξήσει τους φόρους. Δηλαδή πράγματι η Θάτσερ είχε ως προτεραιότητα μια νεοφιλελεύθερη συνταγή, ωστόσο αυτό που κυριάρχησε στη διάρκεια της ηγεσίας της ήταν όχι ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά ο πολιτικός ρεαλισμός: Ένας νεοφιλελεύθερος, για παράδειγμα, δεν κάνει πόλεμο στην άλλη άκρη της Γης. Η Θάτσερ έκανε στα Φόκλαντς και τον κέρδισε.

Από την άλλη, η Λιζ Τρας θέλει να «θυμίζει» τη λαίδη Θάτσερ στο πεδίο του προσωπικού της στυλ. Εξαιρετικά επιτυχημένες εξετάσεις ως κακέκτυπο! Βέβαια η Τρας εθήτευσε ως νεαρή και ως μέλος της πατρικής της οικογένειας στους Φιλελεύθερους, πράγμα που ποτέ, ούτε καν διανοήθηκε η Θάτσερ.

Μόνη μας παρηγοριά: Όλα αυτά η Τρας να τα έκανε για να σαγηνεύσει τους περίπου 160.000 συντηρητικούς ψηφοφόρους που την εξέλεξαν στην ηγεσία των Τόρις;. Τώρα όμως χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο από την καλή δημόσια εικόνα της, κάτι πολύ περισσότερο από την όποια ικανότητά της ως διαχειριστής των θεμάτων της εξουσίας: Χρειάζεται να αποδείξει (εάν βεβαίως τα διαθέτει) τα ηγετικά της προσόντα. Χρειάζεται το μεγαλείο μιας αληθινής πολιτικής ηγέτιδας, για να στρέψει το αργοκίνητο καράβι της Βρετανίας προς μια ρότα, με δεδομένο ότι μετά το Brexit, αυτό αρμενίζει ακυβέρνητο προς άγνωστη κατεύθυνση…

Διαμαντής Σεϊτανίδης

Read Previous

Το παρακράτος τρομοκρατεί με όρους μαφίας, Έλληνες υπαλλήλους σε πρεσβείες

Read Next

Μνήμη Μικρασίας: Τι σημαίνει η απώλεια της Ιωνίας για τον Ελληνισμό