Θαρραλέοι και θρασύδειλοι

του Νίκου Στέφου

Μου έλεγε πριν λίγες μέρες ένας παλιός διπλωμάτης που έχει υπηρετήσει επί σειρά ετών ως πρέσβης μας στην Άγκυρα ότι “οι Τούρκοι είναι σαν τα σκυλιά που γαυγίζουν! Τα σκυλιά άμα νιώσουν ότι τα φοβάσαι, γαυγίζουν πιο πολύ, πιθανόν δε ν’ αρχίσουν και να σε κυνηγάνε. Έτσι και οι Τούρκοι, αν πιστέψουν ότι τους φοβάσαι, τότε θα φερθούν με όλο και μεγαλύτερη θρασύτητα και θα φουσκώσουν το νταιλίκι τους. Άμα δουν όμως ότι δεν σηκώνεις μύγα στο σπαθί σου και είσαι αποφασισμένος να τους αντιμετωπίσεις, τότε τους βλέπεις και κάνουν πίσω στις απειλές και τις φοβέρες τους κι αρχίζουν τις ανατολίτικες γλύκες και τα καλοπιάσματα…”

Όταν τον άκουσα να μου τα λέει όλα αυτά, σκέφτηκα ότι μάλλον είναι υπερβολικός. Μη σας πω ότι βρήκα και λίγο ρατσιστική όλη αυτή την παρομοίωση με τα σκυλιά… Γιατί είναι αλήθεια ότι εγώ αποφεύγω τις γενικεύσεις και τις ισοπεδωτικές προσεγγίσεις που οι πιο πολλοί κάνουν.

Όμως σαν άκουσα χθες τον Ερντογάν να τα ψιλομασάει και να δικαιολογείται στους δημοσιογράφους του μετά τη θαρραλέα αποστόμωσή του από τον Μητσοτάκη, στον οποίο όμως δεν τόλμησε να του απαντήσει κατά πρόσωπο,έκανα μια αναδρομή στο πρόσφατο ιστορικό παρελθόν και θυμήθηκα πώς αντέδρασαν οι Τούρκοι όποτε είχαμε σοβαρές ελληνοτουρκικές κρίσεις…

Πάρτε για παράδειγμα το πογκρόμ των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως το 1955. Πώς αντέδρασε τότε η Ελλάδα; Χαλαρά και ήπια. Τι έκαναν μετά οι Τούρκοι; Αναθάρρησαν και στήλωσαν κι άλλο τα πόδια στο κυπριακό. Δεν έκαναν ούτε ρούπι πίσω και για αυτό στο τέλος αναγκασθήκαμε να υπογράψουμε τις επώδυνες συνθήκες του Λονδίνου και της Ζυρίχης εγκαταλέιποντας το όνειρο της ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα.

Τον Νοέμβριο του 1967 η χούντα των Αθηνών αφού είχε υποκινήσει τα επεισόδια στην Κοφίνου της Κύπρου, αναγκάσθηκε να αποσύρει την ελληνική Μεραρχία που είχε στείλει το 1964 ο Γεώργιος Παπανδρέου ύστερα από απειλές της Τουρκίας για εισβολή…

Όμως η απόσυρση αυτή ξεγύμνωσε στρατιωτικά τη Μεγαλόνησο και άνοιξε την τουρκική όρεξη που δεν άργησε να εκδηλωθεί με το αίμα των Ελλήνων. Έτσι το 1974 ουσιαστικά η Τουρκία έκανε περίπατο με τον Αττίλα 1. Όταν διαπίστωσε δε ότι η Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να αντιδράσει, προχώρησε και στον Αττίλα 2…

Αντίθετα όταν το 1976 με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και το 1987 με τον Ανδρέα Παπανδρέου η χώρα μας επέδειξε αποφασιστικότητα μπροστά στις βόλτες του Χόρα στο Αιγαίο, η Τουρκία το μάζεψε άρον άρον και η σύγκρουση αποφεύχθηκε…

Κι όμως η κυβέρνηση Σημίτη δεν διδάχθηκε τίποτα από την ιστορία. Έτσι με τη δειλία και την υποχωρητικότητά της οδηγηθήκαμε στη ντροπή των Ιμίων και στη γκριζοποίηση της περιοχής ανοίγοντας από τότε την όρεξη της Άγκυρας να γκριζάρει αργά αλλά σταθερά όλο σχεδόν το Αιγαίο!

Δυστυχώς οι Τούρκοι έχουν σήμερα την πεποίθηση ότι οι Έλληνες δεν θα πολεμήσουν αν γίνει κάποια σύρραξη βασιζόμενοι στην ιστορική αναδρομή που σας παρέθεσα.

Για αυτό και στην κυριολεξία αιφνιδιάσθηκαν όταν τον Μάρτιο στον Έβρο και στη συνέχεια το καλοκαίρι του 2020 στο Αιγαίο η Ελλάδα επέδειξε τέτοια αποφασιστικότητα στις τουρκικές προκλήσεις! Ακόμα και αν η ελληνική αντίδραση στο Αιγαίο ήταν για κάποιους αμφιλεγόμενη, φαίνεται πως ήταν αρκετή ώστε να πείσει την Άγκυρα να αποφύγει τελικά την ανοιχτή ρήξη παρά τους λεονταρισμούς της και τις ύβρεις κατά του Έλληνα πρωθυπουργού και της Ελλάδος.

Και αυτή η αποφασιστικότητα της ελληνικής πλευράς είναι που βγάζει τους Τούρκους από τα ρούχα τους. Και επειδη τελικά συμπεριφέρονται όντως σαν τα σκυλιά που γαυγίζουν, τους βλέπουμε εδώ και δυο χρόνια, να μας απειλούν, να μας βρίζουν και να μας εκβιάζουν με πόλεμο. Αλλά όσο τα κάνουν όλα αυτά, τόσο πιο πολύ δυναμώνει η αποφασιστικότητα της Ελλάδος να αγωνισθεί για την ίδια της την ύπαρξη όπως εύστοχα αλλά και τόσο δραματικά επισήμανε ο Νίκος Δένδιας!

Για αυτό και οι Τούρκοι δεν τολμούν να κάνουν το απονενοημένο βήμα. Γιατί ξέρουν ότι αυτή τη φορά δεν κάνουμε πίσω. Και δεν θα κάνουμε…

Read Previous

Ποιοι γεννούν τη διχαστική πόλωση;

Read Next

Πενήντα χρόνια χωρίς τον Ρόδη Κανακάρη- Ρούφο