Στην Ουκρανία σκάβουν το λάκκο της Ευρώπης

του Χρήστου Γκιάτα

Στις απέραντες στέπες της Ουκρανίας, όπου κάποιοι καλοθελητές φυτεύουν επιμελώς εμπρησμούς, σκάβεται ο λάκκος της Ευρώπης. Δυστυχώς, ο πολιτικός ρεαλισμός έχει στερέψει από τα μυαλά των Ευρωπαίων ιθυνόντων· με εξαίρεση, αραιά και που, ορισμένες διάσπαρτες γαλλικές αναλαμπές.

Αν ξεχωρίσεις το «ατλαντικό» Λονδίνο, ειδικό κρίκο της αμερικανικής αλυσίδας, Παρίσι- Ρώμη- Βερολίνο, το ηγετικό τρίγωνο της Γηραιάς Ηπείρου, κοιτάζουν με απλανές ύφος, τον ρωσο-ουκρανικό ορίζοντα να αστράφτει μέσα στην πολεμική καταιγίδα. Αντί οι Βρυξέλλες να οικοδομήσουν γέφυρες ανάμεσα στη Δύση και τη Ρωσία, καταστρέφουν τις όποιες ετοιμόρροπες κατά τύχη γλίτωσαν.   

Οι παλαιοί κλειδοκράτορες της ευρωπαϊκής ισορροπίας έχουν εξελιχθεί σε απαθείς κομπάρσους, που εμφανίζονται σε ιθαγενές έργο. Χαζεύουν μια ακοίμητη θύελλα μαινόμενη στην αυλή ενός στριμωγμένου πυρηνικού κύκλωπα, ήτοι μιας αφηνιασμένης μεγάλης δύναμης που εκλαμβάνει την «ακριτική περιοχή» ως υπαρξιακό διακύβευμα. Όσο λοιπόν θεριεύει η σύρραξη στις παρυφές της ανατολικής Ευρώπης, με ορατό τον κίνδυνο ολοκληρωτικού πολέμου, η ασφάλεια ολάκερης της ηπείρου θα σχοινοβατεί πάνω από έναν απόκρημνο γκρεμό.

Ουδείς Ευρωπαίος αξιωματούχος φαίνεται να θορυβείται επειδή το σλαβικό πυρηνικό κράτος, βρίσκεται εμπόλεμο και θεωρεί εαυτόν προσβεβλημένο, κατά τρόπο ιταμό. Παρά την απαράδεκτη στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία, επί της οποίας έχουν εκδοθεί –και ορθώς– αναρίθμητες καταδίκες, η μυωπικός πόθος ότι η Μόσχα θα γονατίσει καταληκτικά ως αναξιοπρεπής ικέτης κατ’ αναλογία του πρώιμου μετασοβιετικού παλιάτσου, απλώς απεργάζεται εξωφρενικά και αστάθμητα σενάρια.  

Ο αντιρωσικός φανατισμός, ενδημικός σε πάμπολλα κέντρα λήψης αποφάσεων της Δύσης, σκηνοθετεί δυνητικά, εντός της εδαφικής κονίστρας της Ευρώπης, ένα πυρηνικό θέατρο. Συν τοις άλλοις, ενορχηστρώνει μια αέναη τραγωδία που θα ακρωτηριάσει το οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό σώμα των ευρωπαϊκών εθνών.

Με το διάβα του χρόνου, το ψυχροπολεμικό σχίσμα μετά της κλιμακωτής σκλήρυνσης των σχέσεων Ρωσίας – Δυτικής Ευρώπης, θα προκαλέσει υλική καταρράκωση και ηθικοπολιτική καταχνιά στους λαούς· δηλαδή εν γένει παταγώδη θεσμική αναταραχή. Εφόσον ο αγγλοσαξονικός κόσμος βαθαίνει ακάθεκτος το χάσμα, οι κυβερνήσεις αντίπερα της Μάγχης χρωστούν στη γκολική κληρονομιά, να μην ξεχειλώσει αβυσσαλέα. Χρειάζεται να ορθώσουν το ανάστημα πρωταγωνιστών της εξομάλυνσης, της διπλωματικής καταλλαγής στον αντίποδα του γεωστρατηγικού μακιαβελισμού ο οποίος βράζει το ουκρανικό ηφαίστειο. 

Ειδάλλως το ακυβέρνητο καράβι της Ευρώπης, θα συνθλιβεί σιγά-σ ιγά ανάμεσα στις νέες ψυχροπολεμικές συμπληγάδες.

Προσώρας οι αόμματοί διαχειριστές – αθεόφοβοι γραφειοκράτες πρωτοστατούν στην αυτοκτονία της.

Πολιτικός Επιστήμονας ΕΚΠΑ, Μεταπτυχιακό Γεωπολιτικής ΕΚΠΑ και Σπουδαστής στο Ιστορικό και Αρχαιολογικό του Πανεπιστημίου Αθηνών

Read Previous

Πενήντα χρόνια χωρίς τον Ρόδη Κανακάρη- Ρούφο

Read Next

Το ανώτατο αγαθό του Αριστοτέλη