Θα γίνουμε σαν το τέρας; (ή μήπως γινόμαστε, ανεπαισθήτως πως;…)

του Διαμαντή Σεϊτανίδη

Το έλεγε ο Μάνος Χατζηδάκις, τότε που ακόμα η διανόηση είχε μιαν αξία στην ιεράρχηση του τι είναι σπουδαίο γύρω μας: «Όταν συνηθίζεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις. Δυστυχώς συνηθίσαμε το πρόσωπο του τέρατος».

Το συνηθίσαμε; Το τέρας της βίας στο σπίτι, του βιασμού στη γειτονιά, της παιδεραστίας γύρω μας, το έγκλημα που κάποτε λέγαμε «πάθους» και τώρα «γυναικοκτονία», που αδιάφορα, σχεδόν, του ρίχνουμε μια ματιά και προσπερνάμε, μήπως μαρτυρά ότι γινόμαστε κι εμείς, εσείς, εγώ, σαν το τέρας;

Τι κάνουμε όταν ακούσουμε μια γυναικεία φωνή να ζητά «βοήθεια» πίσω από μια πόρτα μπαλκονιού; Κάποιοι κουνούν με αποδοκιμασία το κεφάλι και συνεχίζουν το δρόμο τους. Άλλοι, στήνονται κάτω από το σπίτι για να δουν τη συνέχεια του… περιστατικού. Ένας- δυο ευαίσθητοι, καλούν το 100. Οι περισσότεροι, οι συντριπτικά περισσότεροι, δεν «μπλέκουν». Τρελός είμαι εγώ, να γίνω τρελός; όπως αναρωτιόταν ο Αντώνης Σαμαράκης στο «Διαβατήριο».

Η κοινωνία μας καταπίνει ολοένα και μεγαλύτερες ποσότητες βίας, βιασμών, αποκτήνωσης πάνω στις ανυπεράσπιστες γυναίκες, συζύγους και παιδιά. Κτηνωδίες που σε κάνουν να ανατριχιάζεις, σε λίγες εβδομάδες ξεχνιούνται, καλύπτονται από άλλες, κατά προτίμηση εμετικότερες, κι αυτές πακτώνονται μέσα μας καλυπτόμενες από ακόμα χειρότερες.

Μια κοινωνία που θεωρεί την αξία της οικογένειας «ντεμοντέ», δημιουργεί «οικογένειες» με την ίδια ευκολία κι απερισκεψία που τις διαλύει, δημιουργώντας στρατιές δυστυχισμένων παιδιών, που γεννιούνται σε διαλυμένα εν τη γεννέσει τους σπίτια κι «εκπαιδεύονται» σε όλη την τρυφερή τους ηλικία πώς να είναι βίαιοι, «αφέντες», σατράπηδες, όταν θα έλθει κι η δική τους ώρα…

Και μέσα σε μια κοινωνία παράλυτη, ακούγονται και ξεχωρίζουν οι ακρότητες: Αυτό που αξίζει στον παιδεραστή είναι ο «χημικός ευνουχισμός». Δηλαδή τιμωρία για να τον εκδικηθεί η Πολιτεία, όχι για να τον συνετίσει. Παίρνουμε όλο και περισσότεροι, όλο και περισσότερο τη μορφή του τέρατος κι όχι μόνο δεν το συνειδητοποιούμε, αλλά μας αρέσει κιόλα…

Ποια θα είναι αυτή  δύναμη που θα επαναφέρει μέσα και γύρω μας τον Ανθρωπισμό; Την πραγματική αλληλεγγύη στον (δηλαδή ΣΤΗΝ) δίπλα μας; Αυτή τη δύναμη που δεν θα μας κάνει να απομακρυνόμαστε από τις εστίες βίας και βιασμών, απλώς κουνώντας αποδοκιμαστικά το κεφάλι μας; Πώς θα βρούμε τη δύναμη να πούμε στους ακραίους που ζητούν «χημικό ευνουχισμό» των ενόχων, ότι εμείς δεν είμαστε σαν κι εκείνους, δεν γίναμε σαν το τέρας, δεν του μοιάζουμε και δεν χρησιμοποιούμε τις μεθόδους του;

Ή, μήπως, του μοιάζουμε; Ή μήπως γινόμαστε σαν κι αυτό, άλλοτε προσπερνώντας αδιάφορα κι άλλοτε απαιτώντας τιμωρία εκδίκησης, που όμως ποτέ ως τώρα δεν λειτούργησε ως παραδειγματισμός;

Μήπως γινόμαστε σαν το τέρας;

Read Previous

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε για τις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ

Read Next

Όχι, δεν είναι “εντάξει, ρε”- Ή Σχολείο, ή ζούγκλα