Όχι, δεν είναι “εντάξει, ρε”- Ή Σχολείο, ή ζούγκλα

Bullying in schools comes in all forms.

Θέλουμε να ζούμε σε μια ζούγκλα; Αν ναι, τότε θα αδιαφορήσουμε για την ανοικτή απειλή των μαθητών ενός ΕΠΑΛ προς τον δάσκαλό τους, όταν του είπαν καθαρά ότι «εδώ δεν κάνεις μάθημα. Θα μας βάλεις όλους από ένα 12 κι άντε, εντάξει, ρε;».

Το θέμα μας εδώ ΔΕΝ είναι ο ρόλος του Σχολείου. Το θέμα μας είναι ο ρόλος του Ελληνισμού, που αν δεν είναι Παιδεία, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Αν δεν είναι η Παιδεία η συλλογική, εθνική και διαχρονική αποστολή μας, τότε δεν έχουμε καμία αποστολή σε αυτόν τον κόσμο. Έτσι, η φράση «εδώ δεν κάνεις μάθημα» συνιστά την πιο κατηγορηματική άρνηση του Ελληνισμού ως ιστορική παρουσία, ως παγκόσμια παρακαταθήκη.

Ασφαλώς, τιποτόφρονες υπάρχουν παντού γύρω μας. Αρνητές των πάντων, ακόμα και του νιχιλισμού, δηλ αρνούνται ακόμα και το τίποτα. Δεν μας εκπλήσσει, συνεπώς, η χυδαία επίθεση στον καθηγητή του ΕΠΑΛ. Ούτε τα όσα συμβαίνουν στο Αριστοτέλειο. Το σημείωμα αυτό γίνεται για να αντιληφθούμε ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο. Έναν πόλεμο άνισο, γιατί εμείς έχουμε κάτι να πιστεύουμε.

Κι αυτά που πιστεύουμε μας υπαγορεύουν τον τρόπο που πολεμούμε και τα όπλα της μάχης που διαλέγουμε. Εμείς κραδαίνουμε ένα βιβλίο, απέναντι σε όσους κραδαίνουν ένα λοστάρι. Και πάμε στη μάχη με επίγνωση ότι το όπλο μας είναι ισχυρότερο από το δικό τους, αρκεί να το χρησιμοποιήσουμε όπως μας επιβάλλουν οι Αξίες μας.

Όχι, λοιπόν! Δεν είναι καθόλου «εντάξει, ρε;». Το βιβλίο έχει νικήσει το λοστάρι προ πολλού στον κόσμο. Κι αν εδώ, στη σύγχρονη Ελλάδα, υπάρχουν ακόμα ομάδες που κραδαίνουν λοστάρια, είναι γιατί ΕΜΕΙΣ δεν χρησιμοποιήσαμε σωστά τα όπλα μας για να τις αφοπλίσουμε.

Εμείς, που υποτίθεται ότι ξέρουμε τι θα πει «βιβλίο», είμαστε κυρίως υπόλογοι για το ότι εκείνοι κρατούν ακόμα λοστάρια, όπως υπόλογος είναι ο επικεφαλής μιας ομάδας σύγχρονων πολεμικών αεροσκαφών, εάν απέναντί του επιβιώνουν (και κάπου- κάπου επικρατούν!) τα χάρτινα αεροπλανάκια που φτιάχναμε όταν ήμασταν παιδιά.

Η παραίτηση του εκπαιδευτικού από το ΕΠΑΛ μετά τον συστηματικό εκφοβισμό του από μαθητές του, μπορεί και πρέπει να γίνει μοχλός για την στροφή της εξουσίας στην Παιδεία. Αρκεί να προηγηθεί μια ειλικρινής αυτοκριτική και μια ειλικρινέστερη επιχείρηση αναίρεσης των αιτίων που οδηγούν τους μαθητές σε εκφοβιστικές συμπεριφορές έναντι των διδασκάλων τους. Η Παιδεία οφείλει ως τέτοια να δώσει τη μάχη. Όχι ως καθρέφτης της άρνησής της.

Read Previous

Θα γίνουμε σαν το τέρας; (ή μήπως γινόμαστε, ανεπαισθήτως πως;…)

Read Next

Όσοι ζητούν να “τα βρούμε” με τον Πούτιν, ας θυμηθούν τον Χίτλερ και τη Σουδητία