Όσοι ζητούν να “τα βρούμε” με τον Πούτιν, ας θυμηθούν τον Χίτλερ και τη Σουδητία

Σε μια ακόμα εντυπωσιακή συνεύρεση, η ελληνική Ακροδεξιά και η ελληνική Αριστερά έχουν ενώσει τις φωνές τους υπέρ του Βλαντιμίρ Πούτιν, περίπου επτά μήνες μετά την εισοβλή του στην Ουκρανία. Ακραίες φωνές ζητούν “συνδιαλλαγή”, “συνεννόηση” κι άλλα παρόμοια, ισχυριζόμενες ότι με τον κατευνασμό και την “απόσταση” ο άρχων του Κρεμλίνου θα συνετιστεί. Οποία αφέλεια, αν δεν είναι συνειδητή υποστήριξη ενός δικτάτορα και εισβολέα! Και πόσο μας θυμίζει αυτά που έγιναν το 1938 στην Σουδητία…

Τον Οκτώβριο του 1938, η περιοχή Σουδητία που ως τότε ανήκε στην Τσεχοσλοβακία, παραχωρήθηκε στον Χίτλερ μετά την περίφημη «Συμφωνία του Μονάχου» σε μια κίνηση που θεωρείται πλέον ως μια από τις πλέον κραυγαλέες περιπτώσεις αυτοκαταστροφικού κατευνασμού του αντιπάλου. Οι Τσέχοι δεν προσκλήθηκαν στις συναντήσεις και γι αυτό το λόγο τις χαρακτηρίζουν ως «προδοσία του Μονάχου» αντί για Συμφωνία.

Τι προηγήθηκε

Ας θυμηθούμε ότι μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ηττημένοι Γερμανοί υποβλήθηκαν σε μια σειρά ταπεινωτικών όρων στη Συνθήκη των Βερσαλλιών, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας μεγάλου μέρους της επικράτειάς τους. Ένα από τα νέα κράτη που δημιουργήθηκαν με αυτή τη Συνθήκη ήταν η Τσεχοσλοβακία, η οποία περιείχε μια περιοχή που κατοικούνταν από μεγάλους αριθμούς Γερμανών, την οποία ο Χίτλερ είχε ονομάσει Σουδητία.

Ο Χίτλερ ανήλθε στην εξουσία κυρίως εξαιτίας του αισθήματος ταπείνωσης των Γερμανών, το οποίο προκλήθηκε από τη Συνθήκη, η οποία πραγματικά ήταν πολύ σκληρή γι αυτούς. Ως αποτέλεσμα, οι δυτικές κυβερνήσεις, κυρίως το Λονδίνο και το Παρίσι, έκαναν σε μεγάλο βαθμό τα στραβά μάτια στις υποσχέσεις του Χίτλερ να ακυρώσει μεγάλο μέρος της Συνθήκης μετά την εκλογή του το 1933.

Μέχρι το 1938, ο ηγέτης των ναζί είχε ήδη στρατιωτικοποιήσει εκ νέου και παρά τις επιταγές της Συνθήκης, τη Ρηνανία, η οποία προοριζόταν να είναι μια ζώνη ασφαλείας μεταξύ των ιστορικών εχθρών Γερμανίας και Γαλλίας, και είχε ενσωματώσει την Αυστρία στο νέο του γερμανικό Ράιχ (Άνσλους).

Με το βλέμμα στη Σουδητία, ο Χίτλερ

Μετά από χρόνια μιας μυωπικής, κατευναστικής πολιτικής που ακύρωνε σε μεγάλο μέρος τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, η επιθετική στάση του Χίτλερ απέναντι στους γείτονές του άρχισε, πλέον, να προκαλεί ανησυχία στη Βρετανία και τη Γαλλία. Ωστόσο, ο Χίτλερ κάθε άλλο παρά είχε τελειώσει με την επεκτατική του πολιτική. Είχε στραμμένο το βλέμμα του στη Σουδητία, η οποία ήταν πλούσια σε φυσικούς πόρους που ήταν απαραίτητοι για τον πόλεμο και κατοικούνταν από Γερμανούς, πολλοί από τους οποίους ήθελαν πραγματικά να επιστρέψουν στη γερμανική επικράτεια. Υποθέτω ότι ήδη έχετε αρχίσει να βλέπετε σημαντικές ομοιότητες με ουκρανικά εδάφη που ορέγεται η Ρωσία του Πούτιν…

Η πρώτη κίνηση του Χίτλερ ήταν να διατάξει το ναζιστικό Κόμμα της Σουδητίας να απαιτήσει την πλήρη αυτονομία των Γερμανών από τον Τσέχο ηγέτη Μπένες, γνωρίζοντας ότι αυτές οι απαιτήσεις θα απορριφθούν. Ουσιαστικά δηλαδή προκάλεσε μια εσωτερική εξέγερση, όπως κι ο Πούτιν σε Κριμαία παλαιότερα και Ντονμπάς φέτος. Στη συνέχεια ο ηγέτης των ναζί, κυκλοφόρησε ιστορίες για τις θηριωδίες της Τσεχίας εναντίον των Γερμανών της περιοχής (για ναζιστικές μεθόδους των Ουκρανών μίλησε ο Πούτιν αμέσως μετά την εισβολή) και τόνισε την επιθυμία τους να βρεθούν ξανά υπό γερμανική κυριαρχία, σε μια προσπάθεια να νομιμοποιήσει την προσάρτηση του εδάφους που σχεδίαζε. Όπως ακριβώς και ο σημερινός ένοικος του Κρεμλίνου με τις περιοχές της ανατολικής Ουκρανίας

Σε εφαρμογή των προθέσεων του Χίτλερ, περίπου 750.000 Γερμανοί στρατιώτες στάλθηκαν στα σύνορα με την Τσεχία, με επίσημη δικαιολογία να πραγματοποιήσουν στρατιωτικά γυμνάσια. Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτές οι εξελίξεις τρόμαξαν πολύ τους Βρετανούς και τους Γάλλους, οι οποίοι ήταν αποφασισμένοι να αποφύγουν έναν ακόμα πόλεμο, πάση θυσία.

Ο κατευνασμός συνεχίζεται

Με τον Χίτλερ να απαιτεί τώρα ανοιχτά την προσάρτηση της Σουδητίας, ο Πρωθυπουργός της Βρετανίας, Νέβιλ Τσάμπερλαιν, ταξίδεψε προκειμένου να συναντήσει τον ίδιο και τον ηγέτη των ναζί της Σουδητίας, Χένλαιν, στις 12 και 15 Σεπτεμβρίου. Η απάντηση του Χίτλερ στον Τσάμπερλαιν ήταν ότι η Σουδητία αρνιόταν στους Τσέχους Γερμανούς το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και ότι οι βρετανικές παραινέσεις δεν ελήφθησαν υπόψη.

Μετά τη συνάντηση με το υπουργικό συμβούλιο του, ο Τσάμπερλαιν συναντήθηκε για άλλη μια φορά με τον ηγέτη των ναζί. Εκεί δήλωσε το αδιανόητο,  ότι η Βρετανία δεν θα αντιταχθεί σε μια γερμανική κατάληψη της Σουδητίας. Ο Χίτλερ, έχοντας επίγνωση ότι είχε το πάνω χέρι, κούνησε το κεφάλι του και είπε στον Τσάμπερλαιν ότι η Σουδητία δεν του ήταν, πλέον, αρκετή. Στην πραγματικότηταο. Χίτλερ  αξίωνε τον διαμοιρασμό ολόκληρης της Τσεχοσλοβακίας και την προσάρτηση στη Γερμανία πολύ περισσότερων εδαφών από την Σουδητία. Ο Τσάμπερλαιν ήταν απολύτως βέβαιο ότι δεν μπορούσε να συμφωνήσει με αυτούς τους όρους. Ο πόλεμος γινόταν όλο και πιο ορατός στον ορίζοντα, ως αποτέλεσμα της κατευναστικής πολιτικής Λονδίνου και Παρισιού.

Λίγες ώρες πριν τα στρατεύματα του Γ’ Ράιχ εισβάλλουν στην Τσεχοσλοβακία, ο Χίτλερ και ο Ιταλός σύμμαχός του Μουσολίνι πρόσφεραν στον Τσάμπερλαιν κάτι σαν σανίδα σωτηρίας: μια Διάσκεψη της τελευταίας στιγμής στο Μόναχο, όπου θα ήταν παρών και ο Γάλλος πρωθυπουργός Νταλαντιέ. Οι Τσέχοι και η ΕΣΣΔ του Στάλιν δεν προσκλήθηκαν (κάτι που επίσης θα είχε τραγικές συνέπειες στο άμεσο μέλλον…),άλλωστε ο Χίτλερ δεν τους χρειαζόταν σε εκείνη τη συγκυρία.

Κατά τις πρώτες πρωινές ώρες της 30ης Σεπτεμβρίου υπογράφηκε το Σύμφωνο του Μονάχου και οι ναζί απέκτησαν ανέφελα την κυριότητα της Σουδητίας, η οποία άλλαξε χέρια στις 10 Οκτωβρίου 1938. Ο Τσάμπερλαιν αρχικά έγινε δεκτός ως ήρωας και ειρηνοποιός όταν επέστρεψε στη Βρετανία, αλλά οι συνέπειες του Συμφώνου του Μονάχου ήταν ξεκάθαρες: Ο πόλεμος όχι μόνο δεν αποφεύχθηκε, αλλά, όταν άρχιζε, θα ξεκινούσε με τους όρους του Χίτλερ.

Πόλεμος στον ορίζοντα

Η απώλεια της Σουδητίας ακρωτηρίασε την Τσεχοσλοβακία ως δύναμη μάχης εναντίον των βλέψεων του Χίτλερ, με το μεγαλύτερο μέρος του οπλισμού, των οχυρώσεων και των πρώτων υλών της να βρίσκονται, πλέον, στη διάθεση των Γερμανών, χωρίς η Τσεχοσλοβακία να έχει λόγο επί του θέματος.

Σε διάστημα μικρότερο από μισό χρόνο μετά την υπογραφή του, η ναζιστική Γερμανία έσπασε το Σύμφωνο του Μονάχου κι εισέβαλε στις τσεχικές επαρχίες της Βοημίας και της Μοραβίας στις 15 Μαρτίου 1939. Ακόμα και τότε, η «τυφλή» δτική Ευρώπη δεν προέβαλε καμία απολύτως στρατιωτική αντίσταση στις κινήσεις του Βερολίνου…

Μετά την κίνηση της ναζιστικής Γερμανίας, η Ουγγαρία αμέσως προέβη σε εδαφικές διεκδικήσεις στα νότια της πρώην Τσεχοσλοβακίας. Οι συνέπειες της συνδιαλλαγής με έναν επεκτατικό δικτάτορα, έρχονταν στο φως κι ίσως αποτελούν μάθημα για όσους προτείνουν τα ίδια με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Η ιστορία διδάσκει αυτούς που θέλουν να διδαχθούν…

Κατόπιν αυτών η Σλοβακία, ως τότε επαρχία της Τσεχοσλοβακίας, έγινε ανεξάρτητο κράτος με στενούς δεσμούς με τη ναζιστική Γερμανία. Τελικά, μέχρι τα τέλη του 1939, η Τσεχοσλοβακία είχε εξαφανιστεί εντελώς από τον χάρτη. Ανίκανη να αντισταθεί χωρίς γαλλική και βρετανική υποστήριξη, στα τέλη του 1938 ολόκληρη η χώρα βρισκόταν στα χέρια των ναζί. Ακόμη πιο σημαντική συνέπεια του επεισοδίου «Σουδητία» είναι ότι ο προκλητικός αποκλεισμός της ΕΣΣΔ στη συνάντηση όπου η δυτική Ευρώπη, παράλυτη παραδόθηκε στον Χίτλερ μέσω της Σουδητίας, έπεισε τον Στάλιν ότι μια αντιναζιστική συμμαχία με τις δυτικές δυνάμεις δεν ήταν δυνατή.

Αντίθετα, ένα χρόνο αργότερα ο Στάλιν υπέγραψε το γνωστό Σύμφωνο Ρίμπεντροπ- Μολότοφ με τον Χίτλερ, αφήνοντας ανοιχτό τον δρόμο για τον ηγέτη των Γερμανών ναζί να εισβάλει στην ανατολική Ευρώπη, αφού πλέον μπορούσε να υπολογίζει στην υποστήριξη του Στάλιν.

“Καρμπόν” οι πρακτικές Χίτλερ- Πούτιν

Βίοι παράλληλοι: Ο Πούτιν κατέλαβε την Κριμαία πριν από οκτώ χρόνια, και φέτος εισέβαλε στο Ντονμπάς με την ίδια δικαιολογία που ο Χίτλερ είχε ετοιμαστεί να εισβάλλει στη Σουδητία: Ότι οι κάτοικοι εκεί ήταν Ρώσοι κι ήθελαν προσάρτηση της περιοχής τους στη Ρωσία. Και βέβαια, πριν αντικρίσει την αποφασιστική αντίθεση της Δύσης, παρέβη τις ίδιες του τις διαβεβαιώσεις και έστειλε τα ρωσικά στρατεύματα έως τη Χερσώνα, έως την πόλη Λβιβ, κοντά στα σύνορα με την Πολωνία. Οι ομοιότητες των πρακτικών είναι προφανείς, για όσους δεν εθελοτυφλούν.

Κι όμως, κάποιοι «αφελώς» προτείνουν να γίνουμε σύγχρονοι Τσάμπερλαιν και Νταλαντιέ…

Δια. Σ.

Read Previous

Όχι, δεν είναι “εντάξει, ρε”- Ή Σχολείο, ή ζούγκλα

Read Next

Βρετανία: Η Αυτοκρατορία αντεπιτίθεται