Ποιοι θέλουν “του χεριού τους” τους πολιτικούς και γιατί ο Μητσοτάκης τους χαλάει τα σχέδια

του Σπύρου Σταυρίδη (*)

Επιχειρηματικά κέντρα που έχουν επιβληθεί στην οικονομική ζωή του τόπου, σε αγαστή συνεργασία με ποικιλόμορφα πολιτικά και πολυεθνικά επιχειρηματικά συμφέροντα του εξωτερικού, είχαν αποφασίσει από την πρώτη περίοδο πτώχευσης της χώρας το 2010 τον κατακερματισμό του πολιτικού σκηνικού.

Για όποιον δεν εθελοτυφλεί το σχέδιο ήταν και είναι σαφές: ο πολιτικός χάρτης της Ελλάδας οφείλει να συγκροτείται από κομματίδια και μεσαιομικρά κόμματα με ταβάνι το 20-25% έκαστο. Οι κυβερνήσεις «συνεργασίας» πρέπει να επιβληθούν ώστε να υπάρχει η δυνατότητα υπόδειξης των συνδυασμών ακόμη και αν αυτοί είναι ιδεολογικά παρά φύση όπως συνέβη την περίοδο 2015-19. Η σκοπιμότητα σαφής: η επιβολή κυβερνητικής δράσης στα επιθυμητά πλαίσια δια του εκβιασμού ανακατανομής της τράπουλας και του κυβερνητικού συνδυασμού.

Τον σχεδιασμό αυτό χάλασε πρώτη φορά η αιφνιδιαστική για τους εμπνευστές και διαχειριστές του εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ το 2016. Είχαν ποντάρει τα λεφτά τους στο η ΝΔ να περιοριστεί στα παραδοσιακά όρια της «δεξιάς» για να μπορούν πιο εύκολα να επιβάλουν και τον περιορισμό της δυναμική της διείσδυσης στο εκλογικό σώμα.

Τα πράγματα «στράβωσαν» για τα εξωθεσμικά παράκεντρα όταν επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι τους για το πολιτικό εύρος επιρροής του νέου αρχηγού της ΝΔ στον κρίσιμο χώρο του κέντρου και πάγωσαν τα χαμόγελα της αυτάρεσκης μεγαλοκρατορίας τους όταν η ΝΔ πέτυχε το μέχρι τότε αδύνατο, κοινοβουλευτική αυτοδυναμία το καλοκαίρι του 2019.

Το γεγονός αυτό είχε σαν συνέπεια οι «ευέλικτες» δυνάμεις συμφερόντων να εξαναγκαστούν στο να επανακαταστρώσουν το σχεδιασμό τους που πλέον εμπεριείχε το στοιχείο επιδίωξης “deal” με τον νέο κυρίαρχο πρωθυπουργό. Η σκέψη απλοϊκή: τόσα χρόνια αυτή τη δουλειά κάνουμε, θα βρούμε τις «διαδικασίες» και με αυτόν.

Τότε όμως επήλθε ο δεύτερος αιφνιδιασμός που είχε και πιο σοβαρές συνέπειες: ο Κυριάκος έκανε προς όλες τις κατευθύνσεις σαφές ότι είναι ανοιχτός σε κάθε πρόταση παραγωγικής επένδυσης συμφέρουσας για τη χώρα αλλά με τους δικούς του όρους. Στάση πρωτοφανής, απαράδεκτη για τη λογική των ηγεμόνων και μη ανεκτή.

Επί τρία χρόνια το «παλεύουν» να του καταστήσουν σαφές ότι με τον ένα ή τον άλλο -οποιοδήποτε- τρόπο θα του «εξηγήσουν» γιατί τον «συμφέρει» να αλλάξει ρότα με αντάλλαγμα την επανεκλογή του. Το λάθος τους υπήρξε στρατηγικό: το αουτσάιντερ των εσωκομματικών του 2016 δεν ενδιαφέρεται για το “deal”. Γιατί; Πολύ απλά γιατί δεν ενδιαφέρεται να είναι πρωθυπουργός υπό όρους.

Τα καρτέλ αυτά όμως ποτέ δεν αποδέχονται ήττα. Απλά επανασχεδιάζουν. Επιστροφή λοιπόν στον αρχικό σχεδιασμό απλώς μέσω άλλης διαδρομής. Επιβολή κατακερματισμού του πολιτικού χάρτη με πρώτο στόχο τη διάσπαση της ΝΔ, τουλάχιστο στο εκλογικό σώμα και αν είναι εφικτό και σε επίπεδο κοινοβουλευτικής ομάδας. Στις υπηρεσίες τους πρόθυμοι πολλοί. Απογοητευμένοι πρώην βαστάζοι χαλίφηδων, οικόσιτοι των ίδιων επιχειρηματικών συμφερόντων σε όλη τη «σταδιοδρομία» τους, αδαείς νεόκοποι αρχηγοί και αρχηγίσκοι παρακμασμένων κομμάτων του παρελθόντος και γραφικών κομματιδίων που κατασκευάζονται επί σκοπώ, μωροφιλόδοξοι δελφίνοι που γοητεύονται από σειρήνες υπόσχεσης δότης δύναμης και εξουσίας, πρόθυμοι να ανταλλάξουν τίτλο με αξιοπρέπεια. Λεφτά υπάρχουν εξάλλου και η συνταγή γνωστή: αγορά ΜΜΕ και μέσων παράπλευρης μαζικής λαϊκής έκφρασης και στήσιμο σεναρίων.

Περιέργως για τα μεταπολιτευτικά χρονικά, μέχρι σήμερα ένα πολύ σημαντικό και συμπαγές τμήμα πολιτών αρνείται να πέσει ξανά θύμα της στημένης μαύρης σαπουνόνερας για χάρη τους. Ήρθε η ώρα η θρυλική έκφραση «δεν θα κάνουν κουμάντο οι νταβατζήδες» να μην ειπωθεί μόνο από τα ψηλά αλλά να γίνει και σύνθημα των πολλών; Θα το μάθουμε πολύ σύντομα. Πρόβλεψη μου; Ο θυμός είναι πράγματι τεράστιος και διάχυτος. Όχι όμως προς εκείνον που πρώτη φορά μας έχει πείσει ότι πράγματι μπορεί η Ελλάδα να γίνει σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα αλλά προς τους νταβατζήδες και το ποικιλόχρωμα τσιράκια τους. Και ο νέος αιφνιδιασμός θα είναι πολύ πιο οδυνηρός αυτή τη φορά για εκείνους που αισθάνονται καθεστωτικοί αιώνιοι πρωταθλητές.

(*) Από τον προσωπικό του λογαριασμό στο fb

Read Previous

Εκλογές που δοκιμάζουν τη Δημοκρατία στην Αμερική

Read Next

Το αναγεννητικό κύτταρο της Δύσεως