Ο υπόλοιπος πλανήτης μισεί την Δύση κι ο λόγος είναι πολύ απλός

Πολλές φορές- ακόμα και κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αλλά κι αργότερα, η Δύση αντιμετώπισε την εχθρότητα της υπόλοιπης υφηλίου. Ωστόσο, στις 7 Απριλίου 2022, αυτό που συνέβη, ξεπερνά τα ως τώρα κρούσματα εχθρότητας προς τη Δύση και ό,τι αυτή εκπροσωπεί.

Σχεδόν ενάμιση μήνα μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, που προκάλεσε την πρώτη αλλαγή συνόρων μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έναν πρωτοφανή οικονομικό κι ενεργειακό πόλεμο, κυρίως όμως έπληξε τον σκληρό πυρήνα των δυτικών ιδεωδών, που είναι η ελευθερία των λαών, η αυτοδιάθεση και ο σεβασμός των συνόρων, στις περισσότερες πρωτεύουσες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής σήμανε συναγερμός. Αιτία δεν ήταν κάποια στρατιωτική επιχείρηση των Ρώσων, αλλά μια ψηφοφορία στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ.

Η ψηφοφορία είχε ως αντικείμενο την αναστολή της συμμετοχής της Ρωσικής Ομοσπονδίας από το Συμβούλιο, εξ αιτίας της εισβολής της στην Ουκρανία. Ψήφισαν συνολικά 195 κράτη και θα περίμενε κανείς μια συντριπτική υπεροχή της πρότασης για αναστολή της συμμετοχής της Ρωσίας. Κι όμως: Από τα 295 κράτη, μόλις τα 93 ψήφισαν υπέρ της αναστολής, ενώ τα άλλα 82 ήταν εναντίον, είτε ως αρνητικές ψήφοι είτε ως αποχές.

Ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στη σύνθεση των ψήφων: Από τις 58 χώρες της Αφρικής, μόλις οι 8 ψήφισαν υπέρ των θέσεων της Δύσης. Από τις 45 χώρες της Ασίας μόλις 5 ψήφισαν υπέρ της αναστολής. Κι από τις 18 χώρες της μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής, την πρόταση της Δύσης ψήφισαν μόνο δυο!

Για να καταλάβουμε το νόημα αυτής της ψήφου, δηλαδή τα αίτια της εχθρότητας του πλανήτη προς τη Δύση, ας θυμηθούμε τι έγινε μόλις δέκα ημέρες πριν από την ψηφοφορία αυτή. Στη φετινή συνεδρίαση του Φόρουμ του Κατάρ στη Ντόχα, οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι ομιλητές τόνισαν το γεγονός ότι η Ρωσία έχει υπερβεί τις κόκκινες γραμμές του διεθνούς δικαίου και ότι, ως εκ τούτου, πρέπει να επιβληθεί κυρώσεις. Ωστόσο, η πρώην υπουργός Εξωτερικών του Πακιστάν, Χίνα Ραμπάνι Καρ, είχε διαφορετική οπτική. Υπενθύμισε στο κοινό ότι το 2003 οι ΗΠΑ και ένας συνασπισμός πρόθυμων συμμάχων της, είχαν εισβάλει παρά την διαφορετική άποψη των Ηνωμένων Εθνών, στο Ιράκ. Οι λόγοι της εισβολής αποδείχθηκε τελικά ότι ήταν ψευδείς. Ωστόσο, ζητήθηκε από τη Διεθνή Κοινότητα να υποστηρίξει τις Ηνωμένες Πολιτείες και όχι να της επιβάλει κυρώσεις. Οπότε, η Ραμπάνι Καρ αναρωτήθηκε, γιατί ο πλανήτης να υποστηρίξει έναν αμερικανικό πόλεμο που ξέσπασε κόντρα στις αποφάσεις του ΟΗΕ, αλλά να επιβάλει κυρώσεις σε έναν αντίστοιχο ρωσικό; Η αίθουσα, γεμάτη κυρίως από Άραβες, Ασιάτες και Αφρικανούς, ήταν προφανές ότι συμφωνούσε μαζί της. Από την άλλη μεριά, βέβαια, οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί παρευρισκόμενοι απέρριψαν τα επιχειρήματά της.

Δεύτερο παράδειγμα: Πριν καιρό, διεξήχθη στην Καμπάλα, πρωτεύουσα της Ουγκάντα, το επιχειρηματικό φόρουμ Ευρωπαϊκής Ένωσης- Ουγκάντας. Ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν έντονα στο περιθώριο ήταν το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 14ης Σεπτεμβρίου 2022 σχετικά με ένα έργο πετρελαιαγωγού της Ουγκάντα. Το ψήφισμα όχι μόνο καταδίκαζε τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συνδέονται με το έργο, αλλά και το γεγονός ότι η Ουγκάντα ​​κατασκευάζει ένα νέο έργο ορυκτών καυσίμων σε περιόδους κλιματικής αλλαγής. Οι εκπρόσωποι της μεγάλης αφρικανικής χώρας, όμως, ήταν ιδιαίτερα αναστατωμένοι από το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν ζήτησε αύξηση της παραγωγής φυσικού αερίου και πετρελαίου στις ΗΠΑ, ενώ η πολύ μικρότερη παραγωγή της Ουγκάντα, αποτέλεσε αντικείμενο επικρίσεων και καταδικαστικού ψηφίσματος.

Από τα δυο παραδείγματα προκύπτει με ενάργεια ο λόγος που ο υπόλοιπος πλανήτης αντιπαθεί, εχθρεύεται, ίσως δε και να μισεί τη Δύση: Η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούνται εκείνες που επιβάλλουν κανόνες στις υπόλοιπες χώρες, αλλά οι ίδιες δεν ακολουθούν τους κανόνες αυτούς, αν δεν ανταποκρίνονται στα συμφέροντά τους. Η Ευρώπη επιμένει στη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου όταν αυτά αφορούν σε τρίτες χώρες, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί να σταματήσει την παρακμή αυτών των αρχών σε πολλά κράτη μέλη της ΕΕ ή σε Πολιτείες των ΗΠΑ. Η Δύση καταδικάζει κάθε πραξικόπημα οπουδήποτε στον κόσμο, αλλά παραμένει ως επί το πλείστον σιωπηλή -και πάντως χωρίς ουσιαστική αντίδραση- όταν ο πρώην πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υποκίνησε πράγματι ένα πραξικόπημα στις 6 Ιανουαρίου 2021 στην Ουάσιγκτον.

Η Δύση θα μπορέσει να διεκδικήσει εκ νέου την εμπιστοσύνη της Διεθνούς Κοινότητας με το παράδειγμά της, όχι με τις νουθεσίες της, με την εκ μέρους της τήρηση των Αρχών που η ίδια απαιτεί να τηρούνται από τους άλλους. Είναι τόσο απλό…

Δια.Σ.

Read Previous

Μια προσπάθεια προσδιορισμού, τού “τι είναι μεταρρύθμιση”

Read Next

Για ποιο λόγο αυτές οι ερωτήσεις δεν τίθενται στις δημοσκοπήσεις;