Το περιεχόμενον των ορφικών ύμνων[1] είναι δισυπόστατον: τα φυσικά, κοσμογονικά στοιχεία διατηρούν ταυτοχρόνως και τον ανθρωπομορφισμόν τους. Ακόμη και οι θεότητες διαθέτουν συμπαντικόν χαρακτήρα, όπως η Ήρα που συμβολίζει τον αέρα, «όταν με σφυριξιές αγέρινες
Είναι γνωστά τα χρυσά ορφικά ταφικά ελάσματα από το βιβλίο του Όττο Κερν.[1] Στην επιφάνειά τους υπήρχαν γραμμένες με μικρά, ακανόνιστα γράμματα και ανορθογραφίες, οι οδηγίες για το νεκρικό ταξίδι του ορφικού μύστη. Αυτά τα
Φαντάζομαι πως ο καθένας μας ζει σε πάμπολλους κόσμους σε συνάρτηση πάντα με τις ασχολίες και την φαντασία του. Η δική μου καθημερινότητα, εδώ και πολλούς μήνες επεκτείνεται σε πέντε κόσμους, διαφορετικούς, όπως οι πέντε
Στην Τούλα Ρεπαπή Μέρες τώρα απασχολεί την σκέψη μου ένας καταπληκτικός στίχος του Ξενοφάνους του Κολοφώνιου, «και σε μερικές σπηλιές στάζει νερό». Παράξενος στίχος, κυοφορεί κάτι το υποχθόνιον. Μετά εννόησα πως η ανατριχίλα που μου
Ο έφηβος Δολγορούκι και η ιδέα του –Πῶς σέ λἐνε; –Δολγορούκι. -Πρίγκηψ Δολγορούκι; -Όχι, μόνο Δολγορούκι. ἤ -Εἶσαι πρίγκηπας; -Ὄχι, μόνο Δολγορούκι, γιός ἑνός ὑπηρέτη, πρώην δούλου. ἤ -Εἶστε πρίγκηψ; — Ὄχι μόνο Δολγορούκι, φυσικός
Συζητώντας ή καλύτερα ερωτώντας μια πολυγραφότατη και ποικιλογραφότατη συγγραφέα όπως είναι η Ελένη Λαδιά, επέλεξα να μην αναφερθώ καθόλου σε ερωτήματα ήδη απαντημένα από την ίδια στα βιογραφικά της σημειώματα και τις συνεντεύξεις που έχει
«Το παράδοξο είναι το πάθος της σκέψης, και αυτός που σκέπτεται χωρίς το παράδοξο είναι σαν τον εραστή που αποφεύγει το πάθος». Σ. Κίρκεγκορ Σε αυτό το ψυχοπνευματικό μυθιστόρημα με τον τίτλο Η εσωγραφία μιας
Παν. Δρακόπουλος: Η δική μας Ελένη Λαδιά Ε. Λαδιά: Αποσπάσματα από έργα της Ψυχομαντεία Δαιμονολογία - στην ελληνική μυθολογία Οι Θεές Φυσιογνωμίες τόπων Η γυναίκα με το πλοίο στο κεφάλι Ποταμίσιοι έρωτες Ο έτυμος λόγος
Με τον Κώστα Αξελό είχαμε μια μακρά και πολύ φιλική συνομιλία με θέμα τον Μπρώυγκελ (Μπρύγκελ). Ήταν μαζί μας ο αγαπημένος φίλος τότε, ο Παντιάς Σκαραμαγκάς και η σύντροφός του Λίλα. Ο Κώστας μας έλεγε
Γεώργιος Λεοντσίνης : Η γραφή της Μαργέτη γονιμοποιεί ποιητικά, δηλαδή συναισθηματικά, η επαφή της με τη φιλοσοφία. Επιπροσθέτως στη στιχουργική της τα αγωνιώδη συναισθήματα και τα βιώματά της συνυφαίνονται με στοιχεία από την αρχαιοελληνική γραμματεία
Μου αρέσει το απόγευμα να κάθομαι στο μπαλκόνι μου, μ΄ένα ποτήρι κρασί παρέα, και να διαβάζω ποίηση. Αποσπώμαι από τις μελέτες και αφήνομαι ελεύθερος ν’ ακολουθήσω την ψυχή ενός άλλου προσώπου. Δεν κάνω κριτική. Αφήνομαι.
Πρώτη φορά άκουσα για τον Μπάμπη Λέγγα στη Βοστώνη από τη γυναίκα μου Ζηνοβία. Είχαμε βρεθεί τυχαία σ΄ένα μαγαζί που πωλούσε παλιά βιβλία κι οργάνωναν αναγνώσεις έργων τους νέοι ποιητές, πλάϊ στο πανεπιστήμιο Χάρβαρτ. Της
Ομολογώ ότι δεν εμπιστεύομαι και πολύ τους γραπτούς χαιρετισμούς, επειδή φοβάμαι ότι πιο πολύ βιογραφούν την απουσία του αποστολέα τους, παρά τη σχέση του και τα αισθήματά του προς τον τιμώμενο, τον Μπάμπη Λέγγα εν
Γνώρισα τον Χαράλαμπο Λέγγα στην αρχή της πορείας του, όταν μου ζήτησε να σχολιάσω εικαστικά τον ένατο μήνα του Ημερολογίου των εκδόσεων Επί χάρτου. Έκανα για την περίσταση ένα ακαριαίο σκίτσο με μελάνι, που παρίστανε
